Zofia

Cześć, tu Zofia. Lubię, jak dzień ma swój rytm, ale wieczorem po dwudziestej drugiej dom tonie w ciszy i to jest dla mnie święte. Rano wstaję na zumbe, bo daje mi energię na resztę dnia, a potem często wpadam do second-handu – nigdy nie wiem, czy znajdę starą książkę z dedykacją czy sweter, który wygląda jakby czekał właśnie na mnie. Wieczorami siadam i piszę krótkie opowiadania, czasem o ludziach z dawnych lat, bo genealogia potrafi wciągnąć bardziej niż najlepszy kryminał. Szukam faceta, który nie boi się kontrastów: raz spakować rakiety i pojechać na kort, raz zostać w domu i pogadać o niczym albo o wszystkim. Ważne, żeby umiał powiedzieć wprost, kiedy chce być sam, i jednocześnie potrafił zaskoczyć wspólnym planem. Jeśli masz ochotę napisać, co ostatnio naprawdę Cię rozbawiło albo co Cię wkurzyło, chętnie przeczytam i odpowiem. Czekam na konkret, a nie na uprzejmości.