Lucyna

Cześć, po sesji pole dance wracam do domu z energią, która każe mi od razu sięgnąć po składniki na coś ostrego i aromatycznego z kuchni azjatyckiej. Potem siadam z kubkiem starannie zaparzonej kawy i przez chwilę po prostu patrzę, jak ptaki przelatują za oknem. Te chwile ciszy są dla mnie ważne – nie potrzebuję hałasu, żeby poczuć, że żyję. Szukam mężczyzny, który rozumie taki rytm: czasem razem na macie albo przy stole, a czasem po prostu obok siebie, bez presji rozmowy. Lubię, gdy ktoś zauważa detale – jak to, że kawa smakuje inaczej, gdy dzielę ją z drugim człowiekiem, albo jak widok ptaków nagle robi się ciekawszy, bo opowiadamy o nim razem. Jeśli po swoim dniu też wolisz spokojny powrót do domu i realną obecność zamiast pustych gestów, napisz. Chętnie przeczytam, co ostatnio sprawiło, że uśmiechnąłeś się sam do siebie.